Monthly Archives: January 2012

ทำไมอะไรที่เราทำมันต้องดูร้ายแรงขนาดนั้นล่ะ? หรือว่ามันร้ายแรง??? อะไรก็ช่างเหอะ เรื่องมันยาวและเยอะเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ สิ่งที่เราเจอมาไม่เจอก็ไม่รู้หรอก ไม่มีใครเข้าใจหรอก เราจะพูดอะไรทำอะไรเราก็ผิด เพราะอย่างนั้น ก็ไม่อยากจะยุ่งกะใครอีก เบื่อมากๆ เรามันดูแย่มาตั้งแต่เริ่มและ อธิบายอะไรไปก็เท่านั้นแหละ!!

ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีความรู้สึกนี้ เพื่อนในกลุ่มทำให้เจ็บช้ำมากซะเหลือเกิน จนบางทีก็อยากจะไปไกลๆ เราคิดว่าสิ่งที่เราคิดและทำมันก็ไม่ผิดนะ แต่คนอื่นก็มองความหวังดีของเราเป็นเรื่องผิด เป็นเรื่องร้ายแรง หวังให้อะไรมันดีขึ้น มันก็ดันแย่ลงไปอีก.. เพราะเรา ทำให้มันแย่ลงจริงๆ อยากหนีไปไกลๆ ไม่อยากรับรู้~ ไม่อยากเห็นคำพูดอะไรต่อมิอะไรพวกนี้เลย ซักนิดเดียวเอง บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถเข้าถึงเพื่อได้จริงๆ  

ไม่สนุกเลย ที่ต้องมานั่งทะเลาะกับคนที่รเรารัก เสียใจ   แล้วยิ่งทะเลาะกัน   มันก็ยิ่งหนักขึ้น   ถ้อยคำก็รุ่นแรงมากขึ้น   เราก็เสียใจขึ้นอีก   ไม่ทะเลาะแระ..  

เราว่าเรามีความพยามยามน้อยกว่าที่ตัวเองคิดไว้อีก ความกระตือรือร้นที่เราคิดอีก เราคิดอะไรอยู่นะ ทั้งๆที่ตัวเองก็ไขว่คว้าหาคำว่าความสำเร็จตลอด คนรอบข้างซะอีก ที่เป็นฝ่ายเข็ญให้เราเดินไปข้างหน้า แต่ตัวเราเองกลับยืนอยู่กับที่ แล้วก็พร่ำเพ้ออะไรไม่รู้ เพ้อถึงสิ่งที่ตัวเองอยากได้ แต่ไม่พยายามจะครอบครองด้วยกำลังตัวเอง ลืมตาซะที ตาสว่างซักที…

เป็นช่วงชีวิตที่เหนื่อยเนอะ ถ้าไม่เหนื่อยคงไม่ค่อยมาเขียนอะไรระบายเท่าไหร่ เหอะๆ ช่วงนี้งานการไม่เดิน เป็นไรไม่รุ ทิวสนก็ผอมลงทุกวัน อยากไปดูแลก็ไม่ได้ ขาดความกระตือรือร้นในตัวเองเอามากๆเลยเรา ไหนจะเรื่องพ่อทิวอีก ก่อนหน้านี้นะ ก็ทำใจได้แล้วแท้ๆ พอใจอ่อนยอมกลับมาดีกัน ก็เป็นแบบนี้อีก แรกๆก็สนใจดี หลังๆมาก็ไม่ได้สนใจ นี่จิตเรามันว่างเกินไปใช่มั้ย? T___T เหนื่อยกับการรอคอยอะไรซักอย่างจากใครซักคน ไม่รู้ว่ามันไม่ดีไม่พอ หรือเราได้เท่าไหร่ก็ไม่พอก็ไม่รุ แต่เราว่าเราก็ไม่ได้มากไปนะ =_=”